بر اساس بررسیهای انجامشده، چالهها و ناهمواریهای گسترده در معابر شهری به یکی از ملموسترین نشانههای ناکارآمدی مدیریت زیرساختی تبدیل شده است، و گواه آن جلوبندی خودرو های شهروندانی است که در سطح شهر در حال تردد هستند! در حالی که شهرداری تهران از اجرای پروژههای گسترده آسفالتریزی خبر میدهد، بسیاری از شهروندان معتقدند کیفیت این پروژهها بهقدری پایین است که پس از مدت کوتاهی دوباره نیاز به مرمت پیدا میکند.
کارشناسان حوزه عمران شهری تأکید میکنند که رویکرد مقطعی در لکهگیری معابر، نهتنها مشکل را حل نکرده بلکه هزینههای نگهداری شهر را افزایش داده است. برخی خیابانها چندین بار در سال مرمت میشوند، اما همچنان ناهموار باقی میمانند؛ موضوعی که احتمال ضعف نظارت یا استفاده از مصالح نامناسب را مطرح میکند.
از سوی دیگر، نبود هماهنگی میان شهرداری و دستگاههای خدماترسان به یکی از نقاط ضعف جدی تبدیل شده است. بارها دیده شده معبری که بهتازگی آسفالت شده، بهدلیل حفاریهای جدید دوباره تخریب میشود. این چرخه تکراری نشان میدهد مدیریت شهری هنوز نتوانسته سازوکاری یکپارچه برای پروژههای عمرانی ایجاد کند.
مسئله عدالت در توزیع پروژهها نیز بهطور جدی مطرح است. برخی مناطق از پروژههای متعدد بهسازی برخوردارند، در حالی که محلههای دیگر مدتهاست با زیرساختهای فرسوده مواجهاند. این شکاف خدماتی، احساس تبعیض را در میان شهروندان افزایش داده و ضرورت بازنگری در سیاستهای عمرانی را دوچندان کرده است.
در نهایت، مدیریت معابر شهری نیازمند تغییر رویکرد از اقدامات تبلیغاتی به برنامهریزی علمی و پایدار است. تا زمانی که کیفیت واقعی پروژهها در اولویت قرار نگیرد، اعلام آمارهای بزرگ نمیتواند تصویر خیابانهای پرچاله تهران را تغییر دهد.
