یکی از درستترین دوقطبیهای تاریخ همین است: یک قطب با محوریت ایران و رهبر شجاع و عزیزش که پرچمدار ظلمستیزی و ایستادن در سمت مظلوم و دفاع از کیان ملتها و دفاع از تمامیت ارضی کشورش است و قطب دیگر، آمریکا با رفتار استکباریاش و تمامیتخواهی و سیاست خبیثانه آن که مبتنی بر کشورگشایی و روحیه واقعی برخاسته از نظام فلسفی غرب است.
این دو را کنار هم میتوان گذاشت. این خطکشی دقیق تاریخ است؛ ملتها تکلیفشان مشخص است. سمت درست تاریخ کاملا واضح است و هیچ دلیلی برای اشتباه ایستادن وجود ندارد. تاریخ راجع به این مقطع شفافترین قضاوت را خواهد داشت. اصلا وظیفه یک رهبر دینی همین است: روشن کردن صحنه حق و باطل برای همگان. و این فقط از یک انسان بزرگ و تربیتشده مکتب محمدی(ص) برمیآید، کار هر کسی نیست؛ کار اهلش است.
حال چه کسی ایران را ناحق میداند و چه کسی آمریکا را حق میداند؟ این یعنی وظیفه درست یک رهبر که حقانیت ملتش را به دنیا ثابت میکند. فراز و فرودهای روزمره ما را از این اتفاق بزرگ تاریخی غافل نکند.
مشکلات بویژه مشکلات اقتصادی را جای دیگری باید دنبال کرد؛ آدرس غلط کسانی را که در سمت مقابل سمت درست ایستادهاند باور نکنید. حقانیت ملت بزرگ ایران تا این حد برای دنیا آشکار نبود که شد و جلوه کثیف مستکبران اینقدر برای دنیا هویدا نشده بود که شد. این صبر بزرگ اثرات زیادی برای تاریخ خواهد داشت.
