علیرضا لرک- مدیر فروش شرکت طراحی سایت و دیجیتال مارکتینگ رایان
اینترنت؛ زیرساخت حیاتی نه ابزار جانبی
در اکوسیستم دیجیتال، اینترنت نه یک ابزار کمکی، بلکه زیرساخت اصلی تولید ارزش است. شرکتهای طراحی سایت برای ارتباط با مشتری، دریافت محتوا، تست پروژهها، اتصال به سرورهای خارجی، لایسنس نرمافزارها و حتی ارتباط تیمی، وابستگی مستقیم به اینترنت پایدار دارند. قطع ۱8 روزه، بسیاری از این فرآیندها را متوقف کرده یا با هزینه و ریسک بالا پیش میبرد.
ضربه مستقیم به جریان درآمد
بخش قابل توجهی از قراردادهای طراحی سایت و دیجیتال مارکتینگ در ایران، مرحلهای و وابسته به تحویل آنلاین یا مبتنی بر KPIهایی مانند ترافیک، کمپین تبلیغاتی و نرخ تبدیل هستند. با قطع اینترنت، عملا ارتباط شرکتهای طراحی سایت با پروژههاشون قطع میشود و امکان به روزرسانی پروژهها وجود ندارد و همین مساله ضربه سنگین مالی بسیاری به این صنف وارد میکند. در بخش دیجیتال مارکتینگ هم خدماتی چون کمپینهای تبلیغاتی متوقف میشوند و دسترسی به Google Ads، Meta، ابزارهای آنالیتیکس و CRM از بین میرود. تحویل پروژهها به تأخیر میافتد و پرداختها قفل میشود و نتیجه؟ شرکتها هزینه ثابت میدهند، اما درآمدی ندارند و همین مساله در انتها به تعدیل نیرو و یا حتی ورشکستگی منجر خواهد شد.
ریزش اعتماد مشتریان داخلی و خارجی
یکی از تبعات کمتر دیدهشده، آسیب به سرمایه اجتماعی و اعتباری این شرکتهاست. مشتری نهایی چه داخلی چه خارجی، اختلال را به نام شرکت مجری مینویسد، نه زیرساخت. برای مشتری خارجی، این پیام بهروشنی مخابره میشود که «ایران، شریک تجاری با ریسک عملیاتی بالاست.» و همین موضوع باعث لغو قراردادها، عدم تمدید همکاری و انتقال پروژهها به فریلنسرها یا شرکتهای خارج از کشور میشود.
فرار نیروی متخصص؛ خسارت بلندمدت
شرکتهای دیجیتال، سرمایهبر نیستند؛ نیروبرند. وقتی اینترنت ناپایدار میشود نیروی متخصص با مهاجرت به کشورهایی که از اینترنت پایدار برخودار هستند به پروژههای دلاری خارج از کشور پناه میبرد و همین مساله باعث میشود نیروها از فضای رسمی شرکتها خارج شوند. این یعنی تضعیف ساختار شرکتها و کوچکشدن تدریجی صنعت دیجیتال مارکتینگ؛ صنعتی که با «داده زنده» نفس میکشد. دیجیتال مارکتینگ بدون اینترنت پایدار عملاً بیمعناست وقتی داده real-time قطع است، الگوریتمها قابل رصد نیستند، A/B تستها متوقف میشوند و تصمیمگیری تبدیل به حدس میشود، برندها ترجیح میدهند بودجه تبلیغاتی را کلاً متوقف یا از کشور خارج کنند.
در پایان باید گفت که قطعی 18 روزه اینترنت، صرفاً یک اختلال فنی نیست؛ بلکه مالیات پنهان بر اقتصاد دیجیتال است که باعث می شود درآمد شرکتها کاهش یابد و در این مدت به صفر برسد. اعتماد بازار، به ویژه مشتریان خارج از کشور را تخریب میکند، نیروی انسانی متخصص را فراری میدهد و آینده صنعت دیجیتال ایران را کوچکتر و پرریسکتر میکند. در جهانی که اقتصاد بهسمت دیجیتالشدن شتاب گرفته، استمرار چنین شرایطی بهمعنای حذف تدریجی ایران از زنجیره ارزش اقتصاد دیجیتال منطقه خواهد بود و باید شاهد ریزش و تعطیلی شرکتهایی باشیم که سالیان سال با چنگ و دندان نیروها و تشکیلات خود را حفظ کردهاند.
دولتمردان و حاکمیت باید این مورد را مدنظر قرار دهد و ضمن توجه به امنیت ملی، امنیت روانی، اقتصادی و شغلی مردم و شرکتها را نیز مورد توجه قرار دهند، که این مساله در طولانی مدت خود باعث تشدید نارضایتی و حرکتی در جهت خلاف امنیت ملی خواهد بود.
