بازگشت مدیران دولت شهید رئیسی در برابر میراث گرانسازی اصلاحطلبان
تورم «همراه همیشگی» اقتصاد ایران!
۸۰ درصد موتورسیکلتها فرسودهاند/ مصرف سالانه ۱۲ میلیارد لیتر بنزین
مالک تلگرام: باید دیوانه باشید که باور کنید واتسآپ امن است!
ایران خودرو بازهم گران کرد
کمبود پلاک در استان تهران| «ایران ۷۰» هم به خیابان های پایتخت آمد
تولید کالای اساسی در استان مرکزی مازاد نیاز واقعی است
حضور ۲۵ شرکت تولیدی البرز در نمایشگاه بین المللی دبی
در جهان پیچیده امروز، قدرت کشورها صرفاً با زرادخانههای نظامی یا حجم تولید ناخالص داخلی اندازهگیری نمیشود. برخی بازیگران، به دلیل موقعیت جغرافیایی، منابع زیرزمینی، سرمایه انسانی و عمق فرهنگی، فراتر از وزن واقعی خود عمل میکنند. ایران، بیتردید یکی از همین کشورهاست؛ یک «محور ژئوپولیتیک» که سیاست خارجی قدرتهای بزرگ، بهویژه ایالات متحده، همواره حول آن تنظیم شده است.اما چرا واشینگتن هرگز نمیتواند ایران را نادیده بگیرد؟
تحولات ژئوپلیتیک منطقه قفقاز وارد فاز تازهای شده است. طبق توافق اخیر میان باکو و ایروان، با میانجیگری آمریکا، ارمنستان حق انحصاری مدیریت گذرگاه زنگزور را برای ۹۹ سال به ایالات متحده واگذار کرده است. این گذرگاه، که دونالد ترامپ آن را «مسیر ترامپ برای صلح و شکوفایی جهانی» نامیده، قرار است جمهوری آذربایجان را از طریق خاک ارمنستان به منطقه نخجوان متصل کند. اما این توافق چه پیامدهایی دارد؟