تورم «همراه همیشگی» اقتصاد ایران!
۸۰ درصد موتورسیکلتها فرسودهاند/ مصرف سالانه ۱۲ میلیارد لیتر بنزین
مالک تلگرام: باید دیوانه باشید که باور کنید واتسآپ امن است!
ایران خودرو بازهم گران کرد
کمبود پلاک در استان تهران| «ایران ۷۰» هم به خیابان های پایتخت آمد
تولید کالای اساسی در استان مرکزی مازاد نیاز واقعی است
حضور ۲۵ شرکت تولیدی البرز در نمایشگاه بین المللی دبی
صادرات کیوی مازندران به هند و سایر کشورها ۲ برابر شد
#راست_بازار ۵ مهر ماه ۱۴۰۴ شب گذشته، شورای امنیت سازمان ملل با رأیگیری پرحاشیه، فعالسازی مکانیزم موسوم به اسنپبک را تصویب کرد؛ تصمیمی که به معنای بازگشت خودکار تحریمهای بینالمللی علیه ایران است. این خبر، بهسرعت در فضای رسانهای بازتاب یافت و اولین تأثیر آن نه در سیاست، بلکه در بازارها احساس شد.
جهان امروز میان نمایش قدرت و خطر جنگ در نوسان است. از رژههای نظامی چین و رزمایش روسیه تا مانورهای آمریکا و ژاپن، همه نشانههایی از رقابتی هستند که میتواند هم بازدارنده باشد و هم جرقهای برای درگیری جهانی. پرسش اینجاست: جهان به سوی جنگ جهانی سوم میرود یا بازدارندگی عقلانی قدرتها مانع آن خواهد شد؟
حادثه تیراندازی مرگبار به چارلی کرک، فعال سرشناس محافظهکار در دانشگاه یوتا، بار دیگر چهره تیره و پرتنش سیاست آمریکایی را به جهان نشان داد. این رویداد نهتنها جامعه سیاسی ایالات متحده را در شوک فرو برد، بلکه پرسشهای جدی درباره آینده دموکراسی، آزادیهای مدنی و خطر عادیشدن خشونت سیاسی را پیش کشید.
در حالی که طرح سهفوریتی خروج ایران از معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) روی میز مجلس قرار گرفته، کارشناسان هشدار میدهند این تصمیم میتواند ایران را وارد خطرناکترین مرحله در پرونده هستهای کند. خروج از NPT نه تنها اجماع جهانی علیه تهران را تقویت میکند، بلکه تحریمهای جدید و تهدیدات امنیتی را بهدنبال خواهد داشت.
ایران و اسرائیل در این دریای متلاطم همواره در لبه انفجار حرکت میکنند. جنگ مستقیم در کوتاهمدت بعید است، اما درگیریهای نیابتی و زیرآستانه ادامه خواهد داشت. تنها رخداد شوکزا یا پنجره فرصت کوتاه میتواند این تعادل شکننده را بر هم زند.
خاورمیانه را نمیتوان تنها با نقشههای جغرافیایی فهمید این منطقه بیش از هر چیز به صفحهای از شطرنج شباهت دارد مهرهها ایران اسرائیل ترکیه و عربستان درگیر نبردی بیپایان و گاه خشونتآمیز در برابر هم صفآرایی میکنند اما بازی هرگز به کیشومات ختم نمیشود چرا همانگونه که ضربالمثل میگوید مهرههای سیاه و سفید دشمنان خونیاند اما دستهایی که آنها را حرکت میدهند دوستان صمیمی هستند
حضور همزمان ولادیمیر پوتین، کیم جونگاون و مسعود پزشکیان در رژه ملی چین، فقط یک صحنه نمادین از نمایش قدرت نظامی نیست. این قاب مشترک را میتوان از سه زاویه مهم در روابط بینالملل خواند: رئالیسم، سازهانگاری و لیبرالیسم؛ سه روایتی که هرکدام معنایی متفاوت از قدرت، هویت و همکاری را به تصویر میکشند.
در جهان پیچیده امروز، قدرت کشورها صرفاً با زرادخانههای نظامی یا حجم تولید ناخالص داخلی اندازهگیری نمیشود. برخی بازیگران، به دلیل موقعیت جغرافیایی، منابع زیرزمینی، سرمایه انسانی و عمق فرهنگی، فراتر از وزن واقعی خود عمل میکنند. ایران، بیتردید یکی از همین کشورهاست؛ یک «محور ژئوپولیتیک» که سیاست خارجی قدرتهای بزرگ، بهویژه ایالات متحده، همواره حول آن تنظیم شده است.اما چرا واشینگتن هرگز نمیتواند ایران را نادیده بگیرد؟